คน ความรัก และควาย

ในชีวิตคนหนึ่งคนมีคำถามกันกี่มากน้อย ?
“ความรักคืออะไร ? ” วันหนึ่งเธอเคยถามผมด้วยคำถามนี้
ผมใช้เวลาคิดอยู่ไม่นานและตอบออกไปว่า
“ไม่..รู้” เธอด่ากลับมาโดยพลันว่า
“โง่เหมือน…..” แล้วเริ่มต้นหัวเราะอย่างเอาจริงเอาจัง
เธอยังอุตส่าห์มีใจเว้นช่องว่างเอาไว้ให้ผมไปคิดหาคำเติมเต็มเอาเอง
เธอน่ารักอย่างนี้เสมอ แล้วผมจะทำอะไรได้นอกจากยิ้มแทนคำขอบใจ
เพราะกับบางคำถามผมก็อาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ในวันเวลาที่คำถามของเธอเริ่มลดน้อยลง
ผมถามเธอว่า “ความรักของเธอสบายดีหรือเปล่า ? “
เธอนิ่ง เงียบไม่ตอบอะไรกลับมา
แล้วเธอก็เริ่มต้นร้องไห้…
เธอปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่แทนคำตอบ
ผมไม่แน่ใจว่าเข้าใจในทั้งหมดของคำตอบหรือเปล่า
แต่สิ่งที่รู้คือเธอหมดคำถาม..

ในวันนี้หลายคำถามในวันเก่าๆก็ยังไม่มีคำตอบ
คำถามใหม่ๆเกิดขึ้นในทุกๆวัน ส่วนคำตอบเกิดขึ้นมาบ้างนานๆครั้ง
“เวลาที่ควายมีความรักมันจะมีคำถามเหมือนคนหรือเปล่า ?”
คำถามล่าสุดที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเข้ามารบกวนในหัวของผมอีกแล้ว
“ไม่..รู้” ผมตอบกับตัวเองในใจเบาๆคล้ายกลัวใครบางคนจะได้ยิน
แต่มาคิดอีกทีผมกลับอยากตะโกนออกไปดังๆให้ใครคนนั้นได้ยิน
อยากให้เธอมากระซิบที่ข้างๆหูว่าโง่เหมือนตัวอะไรก็ได้
ผมไม่ได้บ้า ผมยังมีสติดีอยู่ สตางค์ก็มี แต่น้อย
ผมยังรู้ว่า 1+1=2 เอ๊ะ! หรือว่าเท่ากับ 0 อืมม์…ผมเริ่มไม่แน่ใจ
หรือจริงๆแล้วผมอาจจะเป็นคนบ้าที่โง่ที่สุดในโลกเลยก็ได้
คุณเชื่อไหมว่า ? ผมลืมไปแล้ว ลืมไปแล้วว่า
คนเรายิ้มกันยังไง บางวันผมแค่อยากยิ้ม..อีกสักครั้ง
ยิ้มให้เหมือนกับวันเก่าๆ…


โลกนี้มีบางอย่างที่ลืมได้ และมีบางอย่างที่ไม่มีวันจะลืม



ปล. หายไปนาน นานมาก แต่ยังไม่มากที่สุด
อาจยังมีนานกว่านี้ในอนาคต ^^
เหตุผล หรือชื่อเล่นว่าข้ออ้างนั่นนะ มันมีอยู่ว่า
คอมฯมันรวนเรพอๆกับคนที่เรรวน มันไม่ให้เรา
เข้ามาในนี้เฉยเลย ทั้งที่ยืนยันเปนสิบๆรอบว่า
นี่ตัวจริง เสียงจริง ไม่ได้เปนแฮกเกอร์ที่ไหน
จนเหนื่อย แฮ่กๆ เลยยอมแพ้ ไม่ให้เข้าก็ไม่ง้อเว้ย
เรื่องก็เปนเช่นนี้แล ถ้าหายไปอีกครั้ง โปรดจงรู้ไว้ว่า
ยังไม่ตาย แต่ยังคงวนเวียนอยู่แถวๆนี้รอเวลาที่มิติ
กาลเวลาจะเปิดอีกครั้งนึง ^^
เปนไปได้ว่าคอมฯมันติดเชื้อบ้าจากเรา 🙂

Advertisements
โพสท์ใน แค่...อีกเรื่อง | ใส่ความเห็น

รอ

มีอะไรบ้างที่ไม่ต้องรอ ?  คำถามโลกเกือบแตก

ผุดขึ้นมาในหัวที่มีพื้นที่ว่างเปล่ามากผิดปกติ

คำตอบแรกที่คิดได้ แต่ตอบไปแล้วดูโง่ๆคือ

“ไม่รู้” (เอ่อ แน่ใจว่าคิดแล้วนะ ^^ )

คำตอบต่อมาที่คิดได้(อีก)ซึ่งน่าจะดูดีขึ้นอีกสัก

30 % คือ “ความสุข”

 “อย่ารอที่จะมีความสุข  เพราะความสุขไม่ได้มีไว้เพื่อรอ”

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือผิด แต่ที่แน่ๆเราคิดได้เท่านี้

มันอาจจะคล้ายๆกับความรักที่ไม่มีถูก หรือผิด

เพราะมันมีแต่คำว่า ใช่ หรือไม่ใช่…

อย่าเพิ่งตกใจว่าจู่ๆจาก”ความสุข” “ความคิด”

แล้วไหงมาลงที่”ความรัก”ได้ มันเป็นความสามารถพิเศษส่วนตัว

ที่สามารถนำบางสิ่งมารวมกับบางอย่างได้ทั้งๆที่ทั้งสองบาง

อาจไม่มีส่วนเกี่ยวกันเลยก็ได้ หรือเรียกง่ายๆสั้นๆว่า “มั่ว”นั่นเอง ^^

แต่อันที่จริงมันก็มีอะไรๆที่เกี่ยวกันบ้างนะ ไม่มาก ก็น้อย

อย่างน้อยคนที่มีความรักก็คงมีความสุข ถึงแม้ว่าบางส่วนของความรัก

อาจเจือด้วยความทุกข์บ้างก็ตาม แต่กับความคิดนี่คงไม่เกี่ยวเพราะ

อย่างที่ใครๆเขาว่ากันว่า ”ความรักไม่มีเหตุผล” ความรักกับความคิด

จึงอาจจะไปด้วยกันไม่ได้

“หากอยากจะมีความรักจงอย่าใช้สมอง แต่จงใช้หัวใจ”

วี้ดวิ้ว ฮิ้วววววว ใครก็ไม่รู้บอกไว้บาดหัวใจจริงๆ

ช่วงนี้คลื่นลมสงบเรือเล็กจึงออกจากฝั่งได้ ออกมาไกลทีเดียว

แต่ก่อนที่จะออกไปถึงอ่าวตังเกี๋ยหรือแหลมมลายู

เรากลับมาที่คำถามเดิมดีกว่ามั้ย ?

“มีอะไรบ้างที่ไม่ต้องรอ ?”

“ใครบางคน”

ฮ้า..มีบางคนส่งคำตอบเข้ามาแล้ว

อืม..มีเหตุผลแนบท้ายมาด้วย “เพราะรอมาครึ่งชีวิตแล้ว

หรืออาจจะมากกว่านั้นแต่ใครบางคนก็ไม่ยอมโผล่หัวมาให้เห็นสักที

เลยขี้เกียจรอ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนความคิดในแง่ดีจะบอกว่า

อย่าเพิ่งเลิกรอเพราะบางสิ่งที่รออาจจะแวะมาหาในวันพรุ่งนี้

แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ได้รู้แล้วว่าพรุ่งนี้ไม่ได้มีสำหรับทุกคน

บางคนไม่ว่าพรุ่งนี้ พรุ่งโน้น หรือพรุ่งไหนๆก็ไม่ต่างกับวันนี้

ทุกอย่างยังเหมือนที่เคยเป็นมาและจะเป็นไปอย่างเดิม

รอต่อไปถ้ามีความสุขที่จะรอ แต่ถ้ารอแล้วความสุขค่อยๆ

ลดลงเลิกรอเหอะ ไปหาอย่างอื่นทำที่มีความสุขกว่านี้ดีกว่า

“อะไรที่เป็นของเราก็คือของเรา อะไรที่ไม่ใช่ของเรา

ก็ไม่ใช่ของเรา”คำสอนง่ายๆแต่ทำยากชะมัดโดยเฉพาะทำใจ

“บางสิ่งไม่ต้องรอ มันจะมาเองเมื่อถึงเวลา”

ใครคนหนึ่งบอกเอาไว้อย่างนี้ กำลังจะอ้าปากถามว่า

แล้วไอ้บางสิ่งนี้มันคืออะไร ใครคนนั้นก็หายตัวไปซะแล้ว

“บางสิ่ง”งั้นก็ถือเป็นคำตอบสุดท้ายของคำถามนี้ละกัน

ถึงจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยก็ตาม

“โลกนี้ยังมีสิ่งที่เราไม่รู้อีกตั้งมากมาย”

ได้ยินคนฉลาดๆเขาชอบพูดกันน่ะ ขอบ้างเผื่อจะฉลาด ไม่มาก ก็น้อย

ไม่รู้ว่าสิ่งที่คิด ที่เขียนจะถูกหรือว่าผิด บางทีอาจไม่ต้องสนใจ

แต่ที่แน่ๆอาจมีบางคนคิดผิด…ที่เข้ามาอ่าน ^^

“โลกนี้ยังมีสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขอีกตั้งมากมาย”

เคยถามกับตัวเองมั้ยว่า…

“อะไรที่เราทำแล้วมีความสุข ? “

รู้คำตอบแล้วไม่ต้องส่งไปชิงโชคที่ไหน จงทำ !

หรือจะรอให้พรุ่งนี้โลกจะแตกแล้วค่อยทำก็ได้นะ ^^

 

โพสท์ใน พื้นที่สีแดงข้างซ้ | 2 ความเห็น

สายฝนกับไม้ขีดไฟ

คืนนี้ฝนไม่ได้แวะผ่านมาทักทาย

ถนนแห้ง รถราวิ่งกันขวักไขว่เป็นปกติ

แสงไฟแข่งกันอวดความสว่างอย่างไม่มีใครยอมใคร

เสียงดนตรีเบาๆลอยมาพร้อมกับสายลม

โต๊ะ เก้าอี้บางตัวยังว่างเปล่า ตรงหน้าผมตอนนี้มีแก้วอยู่ 1 ใบ

บรรจุของเหลวที่พร่องไปแล้วกว่าครึ่ง

ห่างออกไป มีแก้วคล้ายๆกัน ของเหลวคล้ายๆกัน

แต่ปริมาณมากกว่าเกือบเท่าตัว ดูเหมือนว่า

ผู้เป็นเจ้าของไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่นัก

เธอกำลังตกอยู่ในโลกส่วนตัว โลกอีกใบที่มีสายฝนโปรยปราย

ไม่หนักหนา แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเอาง่ายๆ

ผมชอบสายฝนก็จริง แต่ฝนแบบนี้ผมไม่ชอบเอาเสียเลย

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ผมขี้เกียจนับ

แต่ผมรู้ว่าคนโทรมาคือใครและรู้สาเหตุที่เธอไม่รับสาย

เหมือนโทรศัพท์จะเหนื่อย มันเงียบไปพักใหญ่ๆ

แล้วมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับกลายเป็นเครื่องของผม

ผมกดรับและฟังคำอธิบายคร่าวๆจากอีกฝั่ง

ผมพยักหน้าเข้าใจพร้อมกดปุ่มเปิดเสียง

วางมันลงบนโต๊ะ แล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

หน้าห้องน้ำผู้คนขวักไขว่ การจราจรหนาแน่น

ผมเดินเลี่ยงออกมาที่สวนหย่อมเล็กๆข้างร้าน

ควันสีเทาบางเบาลอยอ้อยอิ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ชีวิตของคนเราอาจยาวนานเกินไป คนบางคนจึงหาวิธีบั่นทอนมันลง

 ความทุกข์ ความเหงา ความเศร้า ก็อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน

เพียงแค่มันไม่มีควันเท่านั้นเอง

ผมกลับมาที่โต๊ะ โทรศัพท์ของผมนอนนิ่งหยุดส่งเสียง

และดูเหมือนว่าสายฝนได้ซาลงแล้ว

ท้องถนนแห้งสนิทไม่มีร่องรอยของฝนเมื่อคืนวาน

ผมเพิ่งแยกกับเธอ หลังจากต้นเหตุของสายฝนเดินทางมาถึง

หน้าที่ของผมหมดลง ผมคิดเล่นๆว่าชาติก่อนผมอาจเคยเป็นไม้ขีดไฟ

ที่หลังจากใช้งานแล้วเหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่าน

รอลมพัดให้หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

คืนนี้ผมยังมองไม่เห็นพระจันทร์

ไม่เห็นแม้ดาวดวงเล็กๆ ฟ้าทั้งฟ้ามีอยู่แค่สีเดียว

ผมอาจคิดไปเองว่าได้กลิ่นสายฝนลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง

แต่ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้คืนนี้ฝนตก…

โพสท์ใน แค่...อีกเรื่อง | 1 ความเห็น

ก็แค่คิดถึงทะเล(และเธอ)

ครั้งหนึ่งผมเคยถามเธอว่า “ทำไมถึงชอบทะเล”

เธอไม่รีบตอบ แต่กลับตั้งคำถามกลับมาว่า

“ลองบอกข้อเสียของทะเลมาสักข้อสิ”

“เค็ม”  ผมตอบไปสั้นๆ

“เค็มแต่ดี” เธอพูดต่อ พร้อมหัวเราะคิกคัก

“เธอรู้มั้ย ความเค็มช่วยรักษาแผลให้หายเร็วขึ้นนะ”

เธอทำหน้าจริงจัง

“รวมทั้งแผลใจด้วยรึเปล่า” ผมได้ทีล้อเธอเล่นขำขำ

“ฮื่อ” เธอตอบกลับมาเบาๆ

“เหงา” ผมตอบไปอีกข้อ

“นั่นฉันถือว่าเป็นข้อดีนะ” เธอไม่ยอมแพ้

“แล้วทำไมต้องมีน้ำตา” ผมก็ไม่ยอมเช่นกัน

“ทรายเข้าตามั้ง” เธอเริ่มตอบมั่วๆ

เธอเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ

“เธอรู้มั้ย น้ำตาของเต่าทะเลมีไว้ทำไม

มันมีไว้เพื่อขับเกลือส่วนเกินออกจากร่างกาย”

“บางครั้งคนเราก็เหมือนกับเต่าทะเล”

ผมแอบยิ้มกับคำคมแบบแปลกๆของเธอ

“แล้วทำไมเธอถึงชอบทะเล” ผมวกกลับมาที่คำถามเดิม

“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

เธอตั้งคำถามกลับมาอีกหน

“คนไม่มีหัวใจอย่างเธอไม่มีวันรู้หรอก”

เธอหัวเราะชอบใจกับคำทิ้งท้ายในวันนั้น

“ผมชอบเวลาที่เธอหัวเราะ  ผมว่ามันเหมือนกับดอกไม้บาน”

ตอนนี้ผมกลับมายืนอยู่ตรงที่เดิม ที่ที่เคยตั้งคำถาม

และเพิ่งจะเข้าใจในคำตอบ

“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

“คงไม่ต้องมี”

มันอาจจะช้าเกินไป  แต่หวังว่าเธอคงจะได้ยิน…

ทะเลยังคงเป็นทะเล  ยังสวยเหมือนเดิม สวยเหมือนทะเล

แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ว่ามันสวยน้อยกว่าวันนั้น

 

โพสท์ใน แค่...อีกเรื่อง | 2 ความเห็น

ณ.ห้วงหนึ่งของกาลเวลา

1 นาทีของเราไม่เท่ากัน

แค่ 1 นาทีทำให้เราต่างกัน

1 ชั่วโมงของเราก็ไม่เคยจะเท่ากัน

1 วันของเราไม่เคยตรงกัน

ไม่ต้องนับเดือน นับปี

เพราะมันย่อมไม่ต่างกัน

เธอไม่เคยหยุดรอ ฉันไม่เคยคิดจะวิ่งตาม

เราต่างปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของกาลเวลา

นานเท่าไหร่แล้วที่เป็นอย่างนี้

นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีคำว่าเรา

เธอมีโลกของเธอ

ฉันมีโลกของฉัน

เราต่างมีโลกคนละใบ

โลกของเราไม่เคยหมุนตรงกัน

เราอาจเป็นเพียงแค่คนหลงทาง

ที่มาเจอกัน ณ.ห้วงหนึ่งของกาลเวลา…

โพสท์ใน แค่...อีกเรื่อง | ใส่ความเห็น

ความรัก

เธอเห็นท้องฟ้านั้นไหม

เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า

ทะเลสีครามที่ทอดยาว

เห็นความรักฉัน…บ้างไหม

โพสท์ใน เล่า...ริมทาง | ใส่ความเห็น

เช้าที่หลุดลอย

เคยมีใครบอกเอาไว้ว่า โอกาสก็เหมือนกับยามเช้า

มันไม่เคยรอใคร  หลายครั้งที่มักปล่อยให้ยามเช้าผ่านเลยไป

เพราะมัวแต่คิดว่าพรุ่งนี้มันก็จะกลับมาใหม่

โดยหลงลืม และละเลยไปว่า เช้าของแต่ละวัน

มันไม่เคยที่จะเหมือนกัน

ยามเช้าของเมื่อวานไม่เคยย้อนกลับมา

ไม่ว่าจะรออีกสักกี่เช้าก็ตาม

คนบางคนเจ็บแล้วไม่จำ  คนบางคนจำแต่เรื่องที่เจ็บ

 

โพสท์ใน เล่า...ริมทาง | 2 ความเห็น