ถนนแห้ง รถราวิ่งกันขวักไขว่เป็นปกติ

แสงไฟแข่งกันอวดความสว่างอย่างไม่มีใครยอมใคร

เสียงดนตรีเบาๆลอยมาพร้อมกับสายลม

โต๊ะ เก้าอี้บางตัวยังว่างเปล่า ตรงหน้าผมตอนนี้มีแก้วอยู่ 1 ใบ

บรรจุของเหลวที่พร่องไปแล้วกว่าครึ่ง

ห่างออกไป มีแก้วคล้ายๆกัน ของเหลวคล้ายๆกัน

แต่ปริมาณมากกว่าเกือบเท่าตัว ดูเหมือนว่า

ผู้เป็นเจ้าของไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่นัก

เธอกำลังตกอยู่ในโลกส่วนตัว โลกอีกใบที่มีสายฝนโปรยปราย

ไม่หนักหนา แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเอาง่ายๆ

ผมชอบสายฝนก็จริง แต่ฝนแบบนี้ผมไม่ชอบเอาเสียเลย

…

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ผมขี้เกียจนับ

แต่ผมรู้ว่าคนโทรมาคือใครและรู้สาเหตุที่เธอไม่รับสาย

เหมือนโทรศัพท์จะเหนื่อย มันเงียบไปพักใหญ่ๆ

แล้วมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับกลายเป็นเครื่องของผม

ผมกดรับและฟังคำอธิบายคร่าวๆจากอีกฝั่ง

ผมพยักหน้าเข้าใจพร้อมกดปุ่มเปิดเสียง

วางมันลงบนโต๊ะ แล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

…

หน้าห้องน้ำผู้คนขวักไขว่ การจราจรหนาแน่น

ผมเดินเลี่ยงออกมาที่สวนหย่อมเล็กๆข้างร้าน

ควันสีเทาบางเบาลอยอ้อยอิ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ชีวิตของคนเราอาจยาวนานเกินไป คนบางคนจึงหาวิธีบั่นทอนมันลง

 ความทุกข์ ความเหงา ความเศร้า ก็อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน

เพียงแค่มันไม่มีควันเท่านั้นเอง

…

ผมกลับมาที่โต๊ะ โทรศัพท์ของผมนอนนิ่งหยุดส่งเสียง

และดูเหมือนว่าสายฝนได้ซาลงแล้ว

…

ท้องถนนแห้งสนิทไม่มีร่องรอยของฝนเมื่อคืนวาน

ผมเพิ่งแยกกับเธอ หลังจากต้นเหตุของสายฝนเดินทางมาถึง

หน้าที่ของผมหมดลง ผมคิดเล่นๆว่าชาติก่อนผมอาจเคยเป็นไม้ขีดไฟ

ที่หลังจากใช้งานแล้วเหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่าน

รอลมพัดให้หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

คืนนี้ผมยังมองไม่เห็นพระจันทร์

ไม่เห็นแม้ดาวดวงเล็กๆ ฟ้าทั้งฟ้ามีอยู่แค่สีเดียว

ผมอาจคิดไปเองว่าได้กลิ่นสายฝนลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง

แต่ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้คืนนี้ฝนตก…

เธอไม่รีบตอบ แต่กลับตั้งคำถามกลับมาว่า

“ลองบอกข้อเสียของทะเลมาสักข้อสิ”

“เค็ม”  ผมตอบไปสั้นๆ

“เค็มแต่ดี” เธอพูดต่อ พร้อมหัวเราะคิกคัก

“เธอรู้มั้ย ความเค็มช่วยรักษาแผลให้หายเร็วขึ้นนะ”

เธอทำหน้าจริงจัง

“รวมทั้งแผลใจด้วยรึเปล่า” ผมได้ทีล้อเธอเล่นขำขำ

“ฮื่อ” เธอตอบกลับมาเบาๆ

“เหงา” ผมตอบไปอีกข้อ

“นั่นฉันถือว่าเป็นข้อดีนะ” เธอไม่ยอมแพ้

“แล้วทำไมต้องมีน้ำตา” ผมก็ไม่ยอมเช่นกัน

“ทรายเข้าตามั้ง” เธอเริ่มตอบมั่วๆ

เธอเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ

“เธอรู้มั้ย น้ำตาของเต่าทะเลมีไว้ทำไม

มันมีไว้เพื่อขับเกลือส่วนเกินออกจากร่างกาย”

“บางครั้งคนเราก็เหมือนกับเต่าทะเล”

ผมแอบยิ้มกับคำคมแบบแปลกๆของเธอ

“แล้วทำไมเธอถึงชอบทะเล” ผมวกกลับมาที่คำถามเดิม

“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

เธอตั้งคำถามกลับมาอีกหน

“คนไม่มีหัวใจอย่างเธอไม่มีวันรู้หรอก”

เธอหัวเราะชอบใจกับคำทิ้งท้ายในวันนั้น

…

…

…

“ผมชอบเวลาที่เธอหัวเราะ  ผมว่ามันเหมือนกับดอกไม้บาน”

ตอนนี้ผมกลับมายืนอยู่ตรงที่เดิม ที่ที่เคยตั้งคำถาม

และเพิ่งจะเข้าใจในคำตอบ

“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

“คงไม่ต้องมี”

มันอาจจะช้าเกินไป  แต่หวังว่าเธอคงจะได้ยิน…

ทะเลยังคงเป็นทะเล  ยังสวยเหมือนเดิม สวยเหมือนทะเล

แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ว่ามันสวยน้อยกว่าวันนั้น

แค่ 1 นาทีทำให้เราต่างกัน

1 ชั่วโมงของเราก็ไม่เคยจะเท่ากัน

1 วันของเราไม่เคยตรงกัน

ไม่ต้องนับเดือน นับปี

เพราะมันย่อมไม่ต่างกัน

เธอไม่เคยหยุดรอ ฉันไม่เคยคิดจะวิ่งตาม

เราต่างปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีของกาลเวลา

นานเท่าไหร่แล้วที่เป็นอย่างนี้

นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีคำว่าเรา

เธอมีโลกของเธอ

ฉันมีโลกของฉัน

เราต่างมีโลกคนละใบ

โลกของเราไม่เคยหมุนตรงกัน

เราอาจเป็นเพียงแค่คนหลงทาง

ที่มาเจอกัน ณ.ห้วงหนึ่งของกาลเวลา…

เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า

ทะเลสีครามที่ทอดยาว

เห็นความรักฉัน…บ้างไหม

มันไม่เคยรอใคร  หลายครั้งที่มักปล่อยให้ยามเช้าผ่านเลยไป

เพราะมัวแต่คิดว่าพรุ่งนี้มันก็จะกลับมาใหม่

โดยหลงลืม และละเลยไปว่า เช้าของแต่ละวัน

มันไม่เคยที่จะเหมือนกัน

…

…

ยามเช้าของเมื่อวานไม่เคยย้อนกลับมา

ไม่ว่าจะรออีกสักกี่เช้าก็ตาม

…

…

คนบางคนเจ็บแล้วไม่จำ  คนบางคนจำแต่เรื่องที่เจ็บ

ลมพัดเพียงนิดก็สลายหายไป

จะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด

กว่ามันจะกลับมาเป็น…เหมือนเดิม

…

..

.

ใจ…บางครั้งบาง  บางครั้งเบา  เหมือนอะไรสักสองสามอย่าง

ใจ…บางครั้งล่อง  บางครั้งลอย  ตามกระแสลม

ใจ…บางครั้งง่าย  บางครั้งดาย  ไปหาใครที่ไม่ใช่ของเรา

ใจ…บางครั้งเจ็บ  บางครั้งปวด  เพราะคนที่ไม่มีใจ

ในช่วงเวลาหมดหน้าที่ของพระอาทิตย์มีหลายสิ่งที่ยังไม่รู้

มีบางสิ่งที่คิดว่ามันคงจะไม่มี อาจเป็นเพราะความมืด

ที่ทำให้มองไม่เห็น และอาจเป็นเพราะความง่วงที่ทำให้

พลาดโอกาสที่จะทำความรู้จักกับบางสิ่ง

บางสิ่งที่ใช้ใจมองหา  แล้วเราจะมองเห็น..

.

ดึกดื่นเที่ยงคืนแล้ว แต่เธอก็ยังไม่หลับไม่นอน ไม่ใช่เพราะ

นอนไม่หลับ แต่เธอกำลังทำงานอยู่ เธอไม่ได้เป็นยามหรอกนะ

เธอเป็นพนักงานตรวจสอบคุณภาพสินค้า…กะกลางคืน(ถาวร)

ก่อนหน้านี้ก็จะมีการสลับสับเปลี่ยนระหว่างกะกลางวันกับกะกลางคืน

จนกระทั่งวันหนึ่งวันที่คนของเธอมาบอกเลิกพร้อมกับบอกลา ด้วยเหตุผลง่ายๆ

แต่เจ็บว่า สับสนกับการดำรงชีวิตของเธอ เขาเดินจากเธอไปในเวลากลางวัน

และตั้งแต่วันนั้นเธอก็ใช้ชีวิตอยู่กับกลางคืนตลอดมา

..

ตีสองแล้วพนักงานกำลังเร่งทำงานให้ทันส่งของให้ลูกค้าในวันพรุ่งนี้

เธอกำลังตรวจชิ้นงานบางส่วนอยู่ แต่แล้วจู่ๆไฟก็ดับลงรอบตัวมีแต่ความมืด

1วิ 2วิ 3วิ 4วิ 5วิ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ความมืดยังคงอยู่ที่เดิม

…

แสงจากไฟฉายส่องพาเธอเดินออกไปยังอาคารอีกหลังที่อยู่ใกล้ๆกัน

ในแสงไฟสลัว ใครคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับเครื่องจักรที่ใหญ่โตมโหฬาร

เธอส่งเสียงเข้มๆปนขมถามออกไปว่า “มันเป็นอะไร”

เสียงตอบกลับมาขณะที่ลำตัวท่อนบนเหมือนถูกเครื่องจักรจับกิน

“มันเป็นเครื่องปั่นไฟคร้าบ”

คิ้วของเธอกระตุกพร้อมๆกับส่งเสียงที่เข้มขึ้นกว่าเดิม 2 ช้อนชา

“รู้แล้ว! ฉันหมายความว่ามันเป็นอะไร ทำไมถึงไม่ทำงาน หา !!!!”

หัวเขาหลุดออกมาจากเครื่องจักร(เอ่อ..หมายความว่าเขาเอาหัวมุดออกมาจาก

เครื่องจักร น่ะ) เขามองมาที่เธอ ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆที่แอบมีรอยยับนิดหน่อย

“อันนี้ผมก็ไม่รู้ ผมไม่ได้เป็นช่าง ผมเป็นยาม..กะกลางคืน”

เสียงที่เน้นหนักในพยางค์ท้ายๆทำเอาใจของเธอหล่นวูบ หรืออาจเป็นเพราะ

กับใบหน้าเข้มๆ คมๆ ตามแบบฉบับของคนต่างจังหวัดนั่นก็เป็นไปได้เช่นกัน

เขาหยิบวิทยุเพื่อติดต่อกับใครอีกคน “ ซ่าๆๆๆ ว.1 เรียก ว.2 ๆ เกิดเหตุฉุกเฉินๆ

เครื่องปั่นไฟไม่ยอมทำงาน ขอกำลังเสริมด่วน ย้ำ ด่วน”

แสงไฟที่ตกกระทบพอดีกับใบหน้าด้านข้างของเขาทำให้เธอไม่อาจละสายตา

ให้เลิกจ้องมองได้  จนสายตาอีกคู่มองกลับมาคล้ายเป็นคำถามว่า ”มองอะไรฟร่ะ”

เธอหลบตาเล็กน้อยถึงปานกลางพอให้ดูงาม และส่งเสียงเข้มๆที่อ่อนลง

จนจางบางเบา “เพิ่งมาใหม่เหรอ ไม่เคยเห็นหน้า”

เสียงเรียบๆแบบเดิมๆตอบกลับมา “เพิ่งมา คืนนี้เป็นคืนแรก”

“จะเคยเห็นได้ยังไงเล่า” ประโยคหลังเขาพึมพำกับตัวเอง  แต่คงจะดังไปหน่อย

จึงเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของเธอได้  เธอกำลังจะถามอะไรๆอีกหลายอย่าง

ถ้าไม่เพราะมีเสียงฝีเท้าหนักๆดังเข้ามาเสียก่อน “ทำไมมาไวกันนักฟร่ะ”

เธอพึมพำกับตัวเอง

….

ในห้องทำงาน เธอยืนอยู่ริมหน้าต่างสายตาจ้องมองไปที่อาคารหลังหนึ่ง

ที่ข้างในมีเครื่องจักรขนาดมหึมา และมีใครบางคนอยู่ในนั้น…

เพียงไม่นานเสียงคำรามของเครื่องจักรก็ดังขึ้น มันดังกระหึ่มยิ่งกว่า

ระบบเสียงที่ว่าดีๆในโรงหนังชั้นหนึ่งเสียอีก  เสียงที่เธอเคยหงุดหงิดทุกครั้ง

ที่ได้ยิน แต่คืนนี้เธอกลับยิ้มให้กับมัน ราวกับว่ามันเป็นเสียงเพลงบรรเลง

ของโมสาร์ทบวกกับโชแปงยังไงยังงั้น

ไฟมาแล้วทั่วทั้งโรงงานสว่างไสว ใครบางคนเดินออกมาจากอาคารพร้อม

กับใครอีกหลายคน ไม่รู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ

แววตาของเธอเหมือนกับว่ามีเครื่องปั่นไฟสัก 10 ตัว ปั่นแข่งกันอยู่ในนั้น..

…..

….

…

..

จะว่าไปกลางคืนก็อาจจะไม่มืดอย่างที่ใครๆคิดหรอก  ว่ามั้ย 

ไม่เดียวดาย

มัวมาเดินเล่นกินลมชมวิวในย่านเมืองเก่า

ใบลาป่วยที่ไม่ระบุวันเวลาถูกยื่นและได้รับ

การอนุมัติเรียบร้อยแล้ว มันบอกกับตัวเองว่า

กำลังรักษาด้วยวิธีทัศนาจรบำบัด

.

ย่านนี้เหมาะสำหรับการเดินเที่ยว ด้วยวัด

ที่มีอยู่มากมาย สถานที่เก่าๆหลายแห่ง

ไม่มีห้างสรรพสินค้าให้รกหูรกตา ไม่มีตึกสูง

ให้แหงนคอเมื่อยมอง แต่ถึงกระนั้นในละแวก

ใกล้ๆกันก็มี ผับ บาร์ ร้านอาหาร และร้านเหล้า

อยู่เกลื่อนกลาด เหตุผลง่ายๆมีไว้เพื่อรองรับ

นักท่องเที่ยว(ราตรี) ที่นี่ยามเมื่อมีแสงอาทิตย์

ค่อนข้างจะเงียบเหงา ผิดกับเวลาที่ความมืด

เข้ามาเยือน กับหลายๆที่ก็เป็นเช่นนั้น ที่ที่เดียวกัน

แค่เวลาเปลี่ยนก็เหมือนอยู่ในโลกคนละใบ

..

บ่ายอ่อนๆ หลังจากทีเดินจนขาแทบลาก

มันพาตัวเองมาที่สวนสาธารณะริมน้ำแห่งนั้น

ที่ที่มันเคยคุ้นเคยดี ที่นั่งริมแม่น้ำถูกจับจอง

โดยชาวต่างชาติ บ้างมานั่งอ่านหนังสือ

มาคุยกัน บ้างมานอนอาบแดด(ไม่รู้จะหิวแดด

ไปถึงไหน) ดูๆไปที่นี่ก็ยังเหมือนเดิม

…

ขาที่อ่อนล้าได้ที่หยุดพัก ลมเย็นๆจาก

แม่น้ำชวนสายตาให้พักผ่อน โลกแห่งความฝัน

มักสวยงามกว่าโลกในความเป็นจริง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้แต่เพียงว่า

มันอยากลืมตาขึ้นมาแล้วเจอกับใครบางคน

มาอยู่ตรงหน้า อยากจะถามด้วยคำถามเดิมๆ

อีกสักครั้ง…

สบายดีรึเปล่า กินข้าวมาหรือยัง คิดถึงกันบ้างมั้ย

…..

…

ยังรักกันอยู่ใช่มั้ย ???

..

..

บางครั้งหัวใจอ่อนล้า อยากหาที่พักพิง

บางครั้งที่หลับตา แล้วอยากลืมบางคำตอบในวันเก่า…