มีข่าวจากวงในวงนอกมาจากนักดาราศาสตร์

ของประเทศอภิมหาอำนาจที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้

โดยเฉพาะมาว่า.. ” อีก 500 ปี หรือเร็วกว่านั้น

พระจันทร์จะเป็นแบบนี้

พระจันทร์จะเกิดจุดดับที่ใหญ่โตมโหฬารจากการ

พุ่งเข้าชนของสะเก็ดดาวที่เกิดจากการแตกดับของ

กลุ่มดาวที่สิ้นอายุขัยพร้อมๆกันกลุ่มใหญ่ที่สุด

เท่าที่จักรวาลเคยมีมา ไม่สามารถระบุจำนวนชิ้นส่วน

ของสะเก็ดดาวเหล่านั้นได้ แต่ก็คงมีจำนวนมากพอ

ที่จะทำให้เกิดหลุมลึก และอาจลึกไปถึงแกนกลาง

ของพระจันทร์ !!!! 

ระยะเวลาที่เกิดปรากฏการณ์นี้คาดว่าไม่ต่ำกว่า 2-3 ปี

เป็นอย่างน้อย !!!!! และที่น่าตกใจไปกว่านั้นก็คือ

ถ้าโชคดีเราจะเห็นพระจันทร์ในรูปแบบนี้ตลอดไป

แต่ถ้าโชคร้าย..เราอาจจะไม่ได้เห็นมันอีกต่อไป…”

…

ฤาพระจันทร์จะถึงกาลอวสาน !!!!!!!!!!!!!!!

แล้ววันไหว้พระจันทร์ล่ะจะมีอีกต่อไปไปทำไม ???

เพลง+วันลอยกระทงคงไร้ความหมาย…

แล้ว full moon party อีกล่ะ คงถึงกาลล่มสลาย.

ก็คงได้แต่หวังว่ามันคงเป็นแค่ข่างลือ !!!!!!!!!!!!

…

…

…

เบื้องหลังภาพจำลองพระจันทร์ในอีก 500 ปี ข้างหน้า

เงาสะท้อนของโคมไฟทรงกลมบนพื้นกระเบื้องน่ะ

จุดดำที่เห็นคือซากของแมลงที่หลงไหลในพระจันทร์

ว่างๆ คงต้องทำความสะอาดพระจันทร์หน่อยแล้วเรา

…

คงรู้แล้วสินะว่านักดาราศาสตร์ของประเทศมหาอำนาจ

ที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้โดยเฉพาะคือใคร…ฮี่ฮี่

ไอ้ตอแหล !!!  ^^

เย้ๆๆๆ เดือนสุดท้ายของปีนี้แล้ว

ไวจังเนอะ ว่ามั้ย.. ( ไม่ต้องตอบหรอก )

” ปีหน้า ฟ้าใหม่ จะทำอะไรกับมันดีน้า “

หลายคนคิดแบบนี้ แต่อีกหลายคนที่เหลือ

คิดแบบนี้…

” ใกล้จะหมดปีแล้วอะไรที่ยังไม่ได้ทำบ้างน้า “

แล้วเธอล่ะคิดแบบไหน ( ไม่ต้องตอบถามเฉยๆ

ไม่อยากรู้หรอก ^^ )

จากความคิดแบบที่สอง ถ้าถามตัวเอง

คำตอบที่ได้คือ ” ไม่มี “ 

โอ้วววว !! อย่าเพิ่งตกใจไป ไม่ใช่คนดี

คนเก่ง อะไรขนาดนั้น แต่มันมีที่มา

เรื่องมันมีอยู่ว่า…

เมื่อก่อนก็เคยคิดนะว่า เวลาปีหนึ่งๆ

ผ่านไปเร็วเหลือเกิน (ส่วนมากมักมาคิด

เอาตอนใกล้ๆสิ้นปีน่ะ) โน่นก็ยังไม่ได้ทำ

นี่ก็ด้วย นี่อีก นั่นอีก เยอะแยะไปหมด

จะหมดปีอีกแล้ววุ้ย ..

จนมีวันหนึ่งเผอิญได้ยินใครคนหนึ่ง

พูดกับใครอีกคนหนึ่งว่า…

” คนที่ทำอะไรไม่ค่อยจะทันน่ะแสดงว่า

แก่แล้ว “  แอบสะดุ้งอยู่ในใจ ไม่กล้าสะดุ้ง

นอกใจ เดี๋ยวเขารู้  ” จริงหรือว่ะเนี่ย “

และตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา จะบอก

พร้อมหลอกตัวเองว่า สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

หรือยังทำไม่ทันในปีนี้น่ะ เราตั้งใจเก็บ

ไว้ทำปีหน้าต่างหาก หุหุ

แล้วเธอล่ะ ยังจะมีอะไรที่ทำไม่ทัน

ในปีนี้อีกบ้างไหม…

( จะตอบก็ได้น่ะ ตำรวจไม่จับหรอก *^ )

                         ไปแรดที่อุทัยฯมา ^^

เมื่อวานทำตัวเหมือนนกอพยพบินข้ามทวีปหนีหนาว

ไปหาที่อุ่นกว่า(กว่ามากๆ) ออกจากรังแต่เช้าไปถึง

เอาเที่ยงๆ บางปูคือจุดหมายปลายทาง ไม่ได้จะมา

กินปู กินกุ้ง แต่มันมีแรงจูงใจอย่างอื่น(ชาติก่อนเรา

คงต้องเป็นตัวอะไรสักตัวที่ต้องมีคนจูงมั้ง ^^)

นี่แหละคือแรงจูงใจที่ว่า ปีก่อนๆเขาจัดที่สวนรถไฟใกล้นิดเดียว

แต่ไม่เคยไป พอมาจัดที่นี่นั่งรถ 4-5 ต่อ กลับมาซะนี่

ไม่เข้าใจเลยยยย

               เข้าแถวรอเปลี่ยนกะ

               โฉบกินแคบหมู เสียดายไม่มีน้ำพริกหนุ่ม

               ปลาที่ไม่ชอบอยู่ในน้ำ

               สบายจัง

               นี่ยิ่งสบายใหญ่

เฮ้ย !! นี่มันนอนอาบแดดแล้ว จะเป็นฝรั่งเกินไปแล้ว

มันทำตัวไฮโซมากๆ ผิดกับชื่อมันจริงๆ สงสัยมันทำประชด

คนตั้งชื่อมันมั้ง

…

…

หลังจากตากแดดตากลมจนตัวเริ่มแดง(อีกหน่อยก็ดำ)

ก็หนีไปตากแอร์ที่ห้างไฮโซ แต่คงไม่เหมาะกับเรา

เพราะมากี่ทีๆ ก็หลงตลอด เข้าไปก็เดินวนอยู่หลายรอบ

(หาไม่เจอ) ขากลับก็วนอีกหลายรอบ (ใครเอาทางออก

ไปซ่อนว่ะ) รู้สึกเหมือนเป็นปลาตีนยังไงไม่รู้

และนี่คือแรงจูงใจที่ทำให้ปลาตีนมาถึงที่นี่ ^^

               เฮ้อ !!!  มีความสุขจัง

…

” หนึ่ง.. สอง.. สาม.. สี่.. ห้า.. พรุ่งนี้ค่อยมาเอาหก ”

เสียงใสๆดังมาจากเคาน์เตอร์หน้าร้านตามมาด้วยเสียง

สำเนียงแปร่งๆไม่คุ้นหู …

สาวไทยร่างกระทัดรัด สูงพองาม สวยพอดี กำลังเป็นครูจำเป็น

สอนภาษาให้กับลูกศิษย์ที่เป็นฝรั่งตัวโตๆ 

เธอเป็นพนักงานร้านกาแฟในย่านที่มีฝรั่งมากกว่าคนไทย

จากท่าทางคล่องแคล่วทะมัดทะแมง กับภาษาอังกฤษที่พูด

ปร๋อเป็นรถไฟฟ้าชั่วโมงเร่งด่วน ก็พอจะเดาได้ว่า

เธอคงทำงานที่นี่มานานพอสมควร 

 ” สวัสดีคะ รับอะไรดีคะ “  อาจเป็นประโยคทักทายภาคบังคับ

 ธรรมดา ถ้าไม่มีรอยยิ้มซนๆแถมพ่วงมาด้วย เป็นรอยยิ้มที่

ไม่ใช่เกิดจากหน้าที่การงาน เพราะมันเป็นแบบเดียวกับ

ที่เธอยิ้มเล่นหัวกับเพื่อนร่วมงาน

ยามว่างปลอดจากลูกค้าเธอคุยสนุกสนานกับเพื่อนๆ

เสียงหัวเราะคิกคักดังมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ

…

คล้ายเคยรู้จัก คล้ายเคยเจอกัน เหมือนเห็นเงาใครบางคน

แอบซ่อนอยู่ในนั้น ใครบางคนที่ย้ายมาจากต่างที่

ต่างโรงเรียน ตอนกลางภาคเรียนเทอมหนึ่ง…

… 

จากวันแรกๆที่มาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม เผลอแป๊ปเดียว

เธอสนิทกับคนทั้งห้อง เข้าได้กับทุกกลุ่ม ไม่เว้นกับ

พวกผู้ชายที่ซนเป็นลิงเป็นค่างอย่างเราๆ

” ซน แก่น ซ่า เฮี้ยว ไปไหนไปกัน ”

คำที่บอกแทนตัวเธอได้ดีที่สุด

…

ครั้งหนึ่งที่พวกเราเคยยกโขยงไปเยี่ยมเธอถึงห้องพัก

มันเป็นแฟลตตำรวจ พ่อเธอเป็นตำรวจ 

วันนั้นเป็นเช้าวันอาทิตย์ พวกเราคุยกันเหมือนไม่ได้

เจอกันมาชาตินึง คุยกันหลายๆเรื่อง คุยกันเบาๆ

หัวเราะกันเบาๆ เบาขนาดที่ว่า น่าจะมีตำรวจสัก 10 คน

ขึ้นไป อยากลุกจากเตียงมาทำปืนลั่นใส่ไอ้พวกเด็กเวรทั้งหลาย ^^

…

มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ  ที่เรามาร่วมแบ่งปันกัน

ต่างคนต่างมีเส้นทางของตัวเอง เธอเองก็เช่นกัน

ข่าวคราวของเธอเงียบหายไปเหมือนกับตอนที่เธอมาอย่างเงียบๆ

…

“ ขอบคุณคะ โอกาสหน้าแวะมาใหม่คะ “

เสียงบางเสียงปลุกให้ตื่นจากความทรงจำ

ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วเหมือนกัน

” ขอบคุณคะ แล้วแวะมาอีกนะคะ ^^ “

เสียงใสๆ ยิ้มซนๆ กับเงาใครบางคน

ช่วงเวลาสั้นๆที่ย้อนเอาความสุขกลับคืนมา

ความสุขไม่ได้จากเราไปไหน มันอยู่กับเรามาตลอด

อยู่ในความทรงจำ…

.

.

.

ภาพประกอบ ” เอ๊าะ หนูหิ่นอินเตอร์ “

บางคนสุขกับการคว้าดาว

บางคนสุขกับการได้เป็นดาว

ขณะที่บางคนอาจจะสุขใจ

กับการที่ได้นั่งข้างๆ

ดอกหญ้าสวยๆสักดอกหนึ่ง

ดอกหญ้าที่อยู่ในระยะที่

พอจะเอื้อมมือคว้าได้

ส่วนดาวที่อยู่ไกลก็ขอมีไว้มอง…

หนังสือ ” อาจารย์ในร้านคุกกี้ ” : นิ้วกลม

2 in 1 ดาว + ดอกหญ้า

สิ่งสวยงามไม่ได้อยู่ตรงที่สูงๆเสมอไปหรอกเนอะ

บางครั้งมันก็อยู่ในที่ที่เราไม่ได้มอง ว่ามั้ย..

…

เก็บตะวันที่เคยส่องฟ้า เก็บลงมาเอาไว้ในใจ…

เพลง ” เก็บตะวัน ” : อิทธิ  พลางกูร

ร่วมรำลึกถึง…

…

ปล. อย่าสงสัยว่า ” อ้าว แล้วจันทรากับปลาโลมาล่ะ

หายไปไหน “  ไม่มีหรอก เขียนหลอกเอาไว้เฉยๆ

ให้มันดูคล้องจองกันน่ะ ฮี่ฮี่ 

“เปรี้ยว” , “เปี้ยว”  คือชื่อของหญิงสาวคนหนึ่งที่ผมได้รู้จัก

ชื่อของเธอจะสะกดแบบคำแรก หรือคำหลัง ผมไม่รู้

ไม่เคยถาม และไม่เคยสนใจ เพราะมีบางสิ่งที่ผมอยากรู้

เกี่ยวกับเธอมากกว่านั้น

เธอไม่ได้เรียนที่เดียวกับผม ผมก็ไม่ได้เรียนที่เดียวกับเธอ

( เออ..กูรู้แล้ว )  แล้วผมรู้จักกับเธอได้ยังไง ?

เธอเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนผมอีกที เพื่อนผมมันกระแดะ

ไปจีบหญิงต่างโรงเรียน

ผมกับเธออาจจะรู้จักกันเพียงฉาบฉวย ถ้าไม่เพราะคืนนั้น

คืนที่เราได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ( ว้าว..เริ่มอีโรติกแล้ว ! )

ไม่ใช่หรอก ผมโกหก ( เฮ้อ..เซ็ง ) 

คืนนั้นเราอยู่ด้วยกัน 5 คน ผมกับเพื่อนรวมเป็น 2 คน

เธอกับเพื่อนอีก 2 คน รวมเป็น 3 คน

2+3= 5 คนพอดี ( เอ่อ..นี่มันวิชาคณิตศาสตร์เหรอ )

เรามาช่วยพวกเธอสร้างบ้าน เดี๋ยว..ไม่ใช่อย่างที่คิด

ผมไม่ลงทุนมาแบกหิน แบกปูน เป็นกรรมกรขนาดนั้น

มันเป็นบ้านจำลองที่ทำด้วยไม้น่ะ  ผมไม่รู้ว่ามันเป็นงาน

ของวิชาอะไร ไม่ได้ถาม ก็บอกแล้วไงว่ามีบางสิ่ง

ที่ผมอยากรู้มากกว่านั้น

ตีสองโดยประมาณบ้านของผมกับเธอก็สร้างเสร็จ

เฮ้ย..ไม่ใช่บ้านของพวกเธอต่างหาก

คืนนั้นฝันของใครจะเป็นยังไงผมไม่รู้ แต่ฝันของผม

ไม่ใช่ฝันร้ายแน่นอน  ” ราตรีสวัสดิ์ “   z z z z z z

…

…

อีก 2 วันต่อมา แฟนเพื่อนส่งข่าวมาว่า

พวกเธอจะขอเลี้ยงข้าว ขอบคุณ

ผมกับเพื่อนตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดมาก

เธอมาพร้อมกับเพื่อนๆชุดเดิม หลังจากกินข้าว

เราไปนั่งฟังเพลงกันต่อ

ผมกับเธอคุยกันในหลายๆเรื่อง

ผมถามเธอในหลายๆเรื่องที่ผมอยากรู้

ยกเว้นบางเรื่องที่ผมยังไม่กล้าถาม

นั่นเป็นอีกคืนที่ฝันร้ายไม่ได้เข้ามาทักทาย

ในความฝันของผม ” ราตรีสวัสดิ์ “  z z z z z z

…

จากที่อ่านมาก็น่าจะดี มีแววไปได้สวย ถ้าไม่เพราะว่า

วันนั้น วันที่ผมเจอเธออีกครั้งที่ตลาดในเมือง

เธอกำลังดูของอะไรบางอย่าง ผมกำลังเริ่มคิดหาคำทักทาย

ผมเกือบคิดออกแล้ว ถ้าตาผมไม่เหลือบไปเห็นอะไรไหวๆ

ที่ข้างตัวเธอเสียก่อน 

ชายหนุ่มรูปงามพอๆกับเจ้าชายในเทพนิยาย

สังเกตจากความสนิทสนม ผมอยากคิดไปว่า

ก็คงเป็นแค่พี่ชายเหมือนในละครช่องเจ็ด

หรือเป็นเพื่อนสนิทแบบไข่ย้อยกับดากานดา

แต่ในความเป็นจริงผมรู้ว่ามันคงไม่เป็นอย่างนั้น

บางเรื่องที่ผมอยากรู้ บางเรื่องที่ผมยังไม่กล้าถาม

ไม่มีความหมายอีกต่อไป  เพราะผมได้รู้บางสิ่งที่มากกว่านั้น

…

ผมกลับถึงบ้านด้วยหัวใจที่อ่อนล้า มันคงอยากพักผ่อน

แต่คืนวันอันยาวนานไม่ยอมปล่อยให้ผมกล่าวราตรีสวัสดิ์

…

…

จนกระทั่งถึงเช้าอีกวันผมถึงได้กล่าวคำๆนั้น

” ลาก่อน..ฝันดีของผม “  ” ราตรีสวัสดิ์ “   z z z z z z

…

…

…

เรื่องบางเรื่องผมอยากให้เป็นแค่ความฝัน

แต่กับบางความฝัน ผมอยากให้เป็นเรื่องจริง…

…

…

เคยมั้ย เรื่องบางเรื่องจุดเริ่มต้นกับจุดจบ

ห่างกันเพียงนิดเดียว

แต่ในความทรงจำกลับเป็นนิรันดร์

…

คงจะจริงอย่างที่เขาว่า

บางครั้งคนเราก็มีความจำดีเกินไป

… 

กาลครั้งหนึ่ง ในป่าเล็กๆแห่งหนึ่ง หนูน้อยหมวกแดง

กำลังจะไปเยี่ยมคุณยายที่กระท่อมกลางป่า

ระหว่างทางหารู้ไม่ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่

สายตาเจ้าเล่ห์ของหมาป่าใจร้าย ที่มีความคิดร้ายๆ

ไม่แพ้กัน หมาป่าวิ่งไปที่บ้านคุณยายของหนูน้อยหมวกแดง

จับคุณยายขังไว้ในห้องเก็บฟืน และปลอมตัวเป็นคุณยาย

รอเวลาที่หนูน้อยหมวกแดงจะมาถึง…

…

…

…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  ” ยายจ๋าหนูมาแล้วจ๊ะ “

หนูน้อยหมวกแดงยืนยิ้มเผล่อยู่ข้างเตียง

ที่มีคุณยายตัวปลอมนอนอยู่

” ยายจ๋า ไม่สบายหรือจ๊ะ ห่มผ้าซะมิดชิดเชียว “

” แค่กๆๆๆ ยายเป็นหวัดน่ะ “

” หวัด 2009 รึเปล่าจ๊ะ อิอิ “

หนูน้อยหมวกแดงยิ้มตาหยี

และเริ่มเห็นสิ่งผิดสังเกต จึงเริ่มตั้งคำถาม

” ทำไมยายจมูกยาว ? “ 

” เป็นหวัดจมูกก็ยาวยังงี้ทุกคนล่ะน่า “

” ทำไมตายายเจ้าเล่ห์ ? “

” สงสัยหวัดมันขึ้นตาน่ะ “

” ทำไมยายมีเขี้ยว ? “

” ยายไปทำฟันมา “

” ทำไมยายปากกว้าง ? “

” ก็เอาไว้ยิ้มกว้างๆกับหลานไง เหอ เหอ “

หมาป่าอ้าปากกว้างเข้าไปใกล้ๆหัวของหนูน้อยหมวกแดง

และเริ่มเห็นสิ่งผิดสังเกต จึงเริ่มตั้งคำถาม

” ทำไมหลานมีหนวด ? “

” อ๋อ..เมื่อเช้าหนูกินนมแล้วไม่ได้เช็ดปากจ๊ะ “

” ทำไมหลานมีเคราด้วยล่ะ ? “

” หนูกินมูมมามเลยเลอะมาถึงคางจ๊ะ “

” แล้วทำไมหลานมีตีนกา ? “

” แหะ แหะ หนูตากแดด ตากลมมากไปหน่อย

ก็เลยแก่แดดจ๊ะ  เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สิ้นเสียงหัวเราะ หนูน้อยหมวกแดงถอดชุดคลุมออก

เผยให้เห็นเสื้อสีแดงทีมีแถบขนสีขาว กับเข็มขัดเส้นโต

ที่คาดอยู่บนพุงโตๆ

” โฮ่ๆๆ เมอรี่คริสต์มาสจ๊ะ ยายจ๋า “

” จิงกาเบว จิงกาเบว …….”

ซานต้าที่ปลอมตัวมาเป็นหนูน้อยหมวกแดงร้องเพลง

พร้อมเต้นไปรอบๆเตียงที่มีหมาป่านั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่

…

…

เวลาผ่านไปจนจบเพลง ซานต้ายืนหอบอยู่ข้างเตียง

หมาป่าเริ่มหายงง  และตะโกนลั่นบ้านว่า…

” ฉ้านไม่ใช่ยาย !!  ฉ้านเป็นหมาป่า !!

แล้วนี่มันก็เดือนตุลาไม่ใช่เดือนธันวาโว้ยยยยย “

หมาป่าเซ็งสุดขีด ที่ก่อนหน้านี้คิดว่าจะได้เคี้ยวเนื้อนุ่มๆ

ของหนูน้อยหมวกแดง แต่กลับต้องมาเจอเนื้อเหนียวๆ

ของซานต้าประสาทกลับซะนี่

ซานต้าตกใจหมาป่า และตกใจเดือนตุลา

หันไปมองหาปฏิทิน – ไม่เห็น มองหาปืนที่เคยแขวนไว้

ข้างฝา – ไม่เห็น  มองไปรอบๆห้อง และเริ่มเห็นสิ่งผิดสังเกต

ด้วยความไม่แน่ใจ และเพื่อความแน่ใจ ซานต้าจึงเดินไป

หน้าบ้าน  หมาป่าวิ่งตาม

ซานต้ายืนมองบ้านเลขที่ นิ่ง………นาน…………

หมาป่าชักรำคาญ เลยถามออกไป

” มองไรว่ะ อย่าบอกน่ะว่า นอกจากจะจำเดือนผิดแล้ว

ยังจำบ้านผิดอีกล่ะ ซานต้าอัลไซเมอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆ “

ซานต้าหันมาตอบช้าๆ

” เออ….ตูจำผิด  นี่มันบ้านร้าง เจ้าของบ้านเป็นไข้มาเลเรีย

ตายไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว !!!!!!!! “

พูดจบ ซานต้าก็เริ่มออกวิ่ง  ปล่อยให้หมาป่ายืนงง

เป็นไก่ตาแตกอีกรอบ

” แล้วไอ้ที่อยู่ในห้องเก็บฟืนล่ะ ?!?!?!?!?!?!?!? “

” โฮ่ๆๆ เมอรี่คริสต์มาส  คริ คริ “

เสียงแว่วดังมาจากห้องเก็บฟืน… !!!!!!!!!!

…

…

…

และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใครได้พบเห็น

หมาป่าใจร้ายตัวนั้นอีกเลย…

…

…

>>>>>>>>>>THE  END <<<<<<<<<<

…

…

สุขสันต์วันฮาโลวีนจ้า โฮ่ๆๆๆๆ ^^

…

…

วันที่ผ่านมาและผ่านไป บนรถไฟฟ้าสายบางซื่อ

ปลายทางหัวลำโพง ทางรถไฟใต้ดินสายแรก สายเดียว

หรืออาจจะเป็นสายสุดท้ายก็ได้ ใครจะไปรู้

จะเอาอะไรแน่นอนกับประเทศที่มีประชากรบางส่วน

ชอบบริโภค อิฐ หิน ปูน ทราย รางรถไฟ ไม้หมอน

และอภิมหาโครงการ(ที่คาดว่าจะแล้วเสร็จในชาติหน้า

หรือชาติต่อๆไป) เป็นอาหารหลัก 5 หมู่

…

วันนั้นผู้โดยสารค่อนข้างหนาตา นอกหน้าต่างมีแต่ความมืด

เสียงสนทนาแว่วดังมาให้ได้ยิน  ย้ำ ! แว่วดังเข้ามาเอง

ไม่ได้แอบฟังนะ ^^

เป็นการพูดคุยระหว่างพ่อกับลูกสาวที่คาดว่ากำลังเรียนอยู่ใน

มหาวิทยาลัย และเดาว่าน่าจะเรียนสถาปัตย์ เพราะมีบางช่วง

บางตอนมีเรื่องราวเกี่ยวกับการก่อสร้าง ออกแบบ

ผู้เป็นพ่อกำลังถ่ายทอดวิชาการใช้ชีวิต 101

มีช่วงหนึ่งพ่อบอกกับลูกสาวว่า…

” ฝึกกระบี่ให้เก่งเพียงเล่มเดียว ก็เหมือนมีกระบี่ 10 เล่ม

และถ้าจะให้ดีก็ฝึกทั้ง 10 เล่ม ให้เก่งด้วย

เผื่อวันใดกระบี่เกิดชำรุด หรือสูญหายจะได้ใช้

เล่มที่เหลือทดแทนกัน “

ได้ฟังแล้วหูขาดไปข้างหนึ่ง สมัยหนุ่มๆคุณพ่อคง

ท่องไปทั่วยุทธจักร ได้รู้จักกับมือกระบี่เก่งๆมากมาย

ถึงได้มีตำราวิชาดีๆมาสอนลูกหลาน  ข้าน้อยขอคารวะ 1 จอก

…

ถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะเริ่มไปฝึกกระบี่เล่มที่ 2

เอ่อ..แต่เล่มแรกก็ยังฝึกไม่จบนี่นา ^^

…

          หนีไปสบายๆในป่าต้องกลับมาลำบากในเมืองอีกแล้ว เฮ้อ !!!! ^^