ครั้งหนึ่งผมเคยถามเธอว่า “ทำไมถึงชอบทะเล”
เธอไม่รีบตอบ แต่กลับตั้งคำถามกลับมาว่า
“ลองบอกข้อเสียของทะเลมาสักข้อสิ”
“เค็ม” ผมตอบไปสั้นๆ
“เค็มแต่ดี” เธอพูดต่อ พร้อมหัวเราะคิกคัก
“เธอรู้มั้ย ความเค็มช่วยรักษาแผลให้หายเร็วขึ้นนะ”
เธอทำหน้าจริงจัง
“รวมทั้งแผลใจด้วยรึเปล่า” ผมได้ทีล้อเธอเล่นขำขำ
“ฮื่อ” เธอตอบกลับมาเบาๆ
“เหงา” ผมตอบไปอีกข้อ
“นั่นฉันถือว่าเป็นข้อดีนะ” เธอไม่ยอมแพ้
“แล้วทำไมต้องมีน้ำตา” ผมก็ไม่ยอมเช่นกัน
“ทรายเข้าตามั้ง” เธอเริ่มตอบมั่วๆ
เธอเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ
“เธอรู้มั้ย น้ำตาของเต่าทะเลมีไว้ทำไม
มันมีไว้เพื่อขับเกลือส่วนเกินออกจากร่างกาย”
“บางครั้งคนเราก็เหมือนกับเต่าทะเล”
ผมแอบยิ้มกับคำคมแบบแปลกๆของเธอ
“แล้วทำไมเธอถึงชอบทะเล” ผมวกกลับมาที่คำถามเดิม
“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”
เธอตั้งคำถามกลับมาอีกหน
“คนไม่มีหัวใจอย่างเธอไม่มีวันรู้หรอก”
เธอหัวเราะชอบใจกับคำทิ้งท้ายในวันนั้น
…
…
…
“ผมชอบเวลาที่เธอหัวเราะ ผมว่ามันเหมือนกับดอกไม้บาน”
ตอนนี้ผมกลับมายืนอยู่ตรงที่เดิม ที่ที่เคยตั้งคำถาม
และเพิ่งจะเข้าใจในคำตอบ
“เรื่องของหัวใจต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”
“คงไม่ต้องมี”
มันอาจจะช้าเกินไป แต่หวังว่าเธอคงจะได้ยิน…
ทะเลยังคงเป็นทะเล ยังสวยเหมือนเดิม สวยเหมือนทะเล
แต่ในใจลึกๆผมก็รู้ว่ามันสวยน้อยกว่าวันนั้น
ที่ไหนก็ได้ที่มี ‘เธอ’ สินะ
มีทะเลทุกเวลา แต่บางทีไม่มีเธอ