เรื่องเล่าจากห้องหมายเลข 10

 

                    “พระราชวังแห่งนี้เคยเป็นทั้งหอวิทยุกระจายเสียง โรงแรม และ

โรงพยาบาล ช่วงหนึ่งที่เป็นโรงแรมนั้นห้องที่ราคาสูงสุดอยู่ที่ 120 บาท ในสมัยนั้น

เงินเดือนข้าราชการประมาณ 10 บาท คนที่เข้ามาพักส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ 

ไม่ค่อยจะมีคนไทยเพราะถือว่าเคยเป็นที่ประทับของเจ้าฟ้าเจ้านาย ที่ยังพอเห็น

ร่องรอยว่าเคยเป็นโรงแรมคือห้องที่ติดกับห้องทรงดนตรี เหนือประตูมีเลข 10 ติดอยู่

 หมายถึงห้องพักหมายเลข 10ห้องนี้ราคาคงไม่แพงเท่าไหร่ และมีดนตรีขับกล่อม

ยามดึกด้วย ลองมาพักดูหน่อยมั้ยค่ะ คุณวิทยากรพูดเชิญชวนพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย”

                   หลังจากกินข้าวเที่ยง และแวะกินกาแฟ ในช่วงบ่ายเราก็เดินชมภายใน

วังอีกรอบ หลังจากทีช่วงเช้าได้ฟังคุณวิทยากรบอกเล่าเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับวังแห่งนี้

ไปแล้ว  เราเริ่มต้นที่ห้องทรงดนตรี เดินผ่านห้องเล็กๆที่อยู่ข้างๆประตูเปิดแง้มอยู่

มีรองเท้าแตะจอดวางอยู่ 1 คู่ คงเป็นของเจ้าหน้าที่ที่ทำงานในนี้ 

ภายในห้องทรงดนตรีฝาผนัง และเพดานห้องถูกบรรจงด้วยลวดลายอ่อนช้อย

ดูงดงาม ขณะที่กำลังเดินดูรายละเอียดต่างๆก็มีเสียงดนตรีแว่วดังมาจากนอกห้อง

น่าจะมาจากห้องเล็กๆห้องนั้นคงเป็นห้องซ้อมดนตรีเพราะที่นี่ก็มีวงดนตรี และ

อีกไม่กี่วันก็จะมีการแสดงดนตรีให้ได้ชมได้ฟังด้วย ดีนะที่เป็นตอนกลางวัน

ถ้าเป็นตอนกลางคืนล่ะก็ “บรื๋อ” นึกถึงที่คุณวิทยากรเล่าให้ฟังว่า “ตึกใกล้ๆเป็นหอพัก

ของนักศึกษาพยาบาล มีบางคืนเที่ยงคืน ตี1 ตี2 มีเสียงบรรเลงดนตรีไทยแว่วดังมาจาก

ที่นี่และมีเหมือนกันที่ยามที่ตรวจตรารอบๆตึกเห็นผู้หญิงแต่งชุดไทยยืนอยู่ตรงระเบียง

ทางเดินที่เชื่อมระหว่างตัวตึก”

ก็เป็นเรื่องเล่าบอกต่อๆกันมาจะเชื่อได้มากน้อยแค่ไหนไม่รู้  แต่ตอนนี้ขอเชื่อไว้ก่อน

เพราะบรรยากาศมันวังเวงชอบกล แถมมีดนตรีประกอบอยู่ด้วยสิ จึงตัดสินใจเดินย้อน

ออกมาจากห้อง ผ่านห้องที่เป็นที่มาของเสียงดนตรีกำลังจะเดินออกไปตามทางระเบียง

นึกเอะใจหันกลับไปมองที่ห้องๆนั้น รองเท้าแตะที่เคยอยู่หน้าห้องหายไปแล้ว

ประตูปิดสนิท มีกุญแจคล้องไว้อย่างแน่นหนาไม่รอช้า ขากับความคิดไวพอๆกัน

รีบเดินกึ่งวิ่งออกมาจากบริเวณนั้นในทันทีแต่ก็ไปได้ไม่ไกลเพราะสิ่งที่อยู่ข้างหน้า

ตรงระเบียงทางเดิน สิ่งที่คล้ายๆผู้หญิงที่กำลังหันมา ดูเหมือนว่าเธอจะยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยเห็นมา และนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่มองเห็น

ก่อนทุกอย่างจะพร่าเลือน………